NAXÇIVAN :

20 Aprel 2026, Bazar ertəsi

Bir gün telefonlar sussa, bəlkə, insan səsi yenidən kəşf olunar

...

Səssizlik bəzən yoxluq deyil, həqiqətin eşidildiyi yeganə məkandır. Təsəvvür edin: bir səhər oyanırsınız və telefonunuz susub. Bildirişlər yoxa çıxıb. Ekran işıq saçmır. Sanki dünya nəfəsini saxlayıb. Və ilk dəfə anlayırsınız ki, səs-küy yox olanda insanın içində nə qədər boşluq varmış… Biz uzun zamandır danışmırıq, yazırıq. Dinləmirik, sadəcə, baxırıq. Hiss etmirik, sadəcə, paylaşırıq. Sözlərimiz var, amma səsimiz yoxdur. Ünsiyyət var, amma yaxınlıq yoxdur. Bu necə paradoksdur ki, əlaqədə qalmaq üçün qurduğumuz sistemlər bizi bir-birimizdən uzaq salır? Telefonlar sussa, bəlkə, ilk dəfə gözlər danışar. Bəlkə, kimsə “Necəsən?” sualını, sadəcə, yazmaz, həqiqətən soruşar. Bəlkə, cavab vermək tələsik yazılan bir emoji deyil, dərin bir nəfəs olar.

Biz texnologiyanı həyatımıza rahatlıq üçün daxil etdik, amma o, yavaş-yavaş münasibətlərimizin yerini aldı. Artıq masada iki insan yox, iki ekran var. Eyni evdə yaşayanlar belə fərqli dünyalarda yaşayır. Söhbətlər qısalıb, baxışlar soyuyub, sükut isə ağırlaşıb. Ən təhlükəlisi isə budur: biz bu vəziyyətə öyrəşmişik. Süni səs-küyü həyatın ritmi sanmışıq. Təklik hissini “normal” kimi qəbul etmişik. Çünki həqiqi ünsiyyət cəsarət tələb edir. Orada gizlənmək olmur. Orada redaktə etmək, silmək, gec cavab vermək kimi imkanlar yoxdur. Orada insan var – bütün səmimiyyəti və bütün qüsurları ilə. Bəlkə də, biz telefonlardan yox, bir-birimizdən qaçırıq. Ekranlar, sadəcə, bəhanədir – susqunluğumuzu gizlətmək üçün.

Amma telefonlar bir gün sussa, sükut bizi qorxuda bilər. Kim kimə baxacaq? Kim kimə söz deyəcək? Kim kimə dözəcək? Bunları görəcəyik.

Çünki o zaman özümüzlə üz-üzə qalacağıq. Və ən çətin dialoq məhz insanın özü ilə qurduğu dialoqdur. Amma elə həmin gün…

Bəlkə də, kimsə anasının səsini daha diqqətlə dinləyəcək. Dostlar arasında yarımçıq qalan söhbətlər tamamlanacaq. Bəlkə, bir “bağışla” illərin sükutunu qıracaq.

Bir gün telefonlar sussa… İnsan anlayacaq ki, sükut boşluq deyil güzgüdür. Orada nə gizlədirsənsə, hamısı üzə çıxar. Və o an acı bir həqiqət doğular: biz əlaqəni itirməmişik, sadəcə, səhv yerə bağlanmışıq. Telefonlar susanda dünya dayanmaz. Sadəcə, insan yenidən danışmağı öyrənər və bəlkə də, ilk dəfə həqiqətən bir-birimizi eşidərik.

Günay HACIYEVA

Nəşr edilib : 20.04.2026 11:00