NAXÇIVAN :

05 Aprel 2025, Şənbə

Torpağın hər qarışını göz bəbəyi kimi qorudu

...

Arif Firuz oğlu Abbaslı
(15.12.1993-12.10.2020)

Arifin xatirələri çoxdur. Heç biri də yadımdan çıxmır. Hərbi hissəyə yaxın ərazidə yaşayırdıq. Hər səhər hərbi hissədən marş sədaları evə gəlirdi. 8-ci sinifdə oxuyanda dedi ki, mən hərbi məktəbə getmək istəyirəm. Dedim ki, hərbi çətindir. Müəllimləri də deyirdilər ki, dərslərini yaxşı oxuyur. Ali məktəbə qəbul oluna bilər. Deyirdim ki, get müəllim ol, həkim ol. Deyirdi ki, məni qoymursan hərbiyə, lakin universitetə qəbul ola bilməsəm, günahkarı sən olacaqsan. Bu sözlərdən sonra atasına dedim ki, sənədlərini hazırlayaq hərbi məktəbə getsin. Çox yüksək bal ilə hərbi məktəbə daxil oldu. 
Balaca vaxtlarından valideynlərinə hörmət saxlayan uşaq idi. Hərbi məktəbdə də özünü doğrultdu. Oranı bitirdikdən sonra sənədlərini xüsusi təyinatlılara verdi. İstəmədim, ora getməyini, çünki oranın ağırlığını bilirdim. Qətiyyətlə dedi ki, yox, gedəcəyəm. Bir il də oranı oxudu. Həmişəki deyirdi ki, Xocalıdakı qız-gəlinlərimizin qisasını alacağam. Sevdiyi qızla ailə həyatı qurmuşdu. Bir qız balası dünyaya gəldi. Qızının yaşının tamamında evdə ola bilmədi. Deyirdi ki, işim belədir. Davamlı olaraq təlimlərə gedirdilər. Heç vaxt evdə söz açmazdı işinin ağırlığından. Amma söz vermişdi ki, qızının iki yaşını keçirəndə evdə olacaq. Hər sentyabr ayı gələndə boğuluram. 

Sentyabrın 27-si idi. Atası televizora baxarkən eşidir müharibənin başladığını. Mənə də deyəndə təlaşla dedim ki, Arifə, Şaiqə zəng et. Çünki hər iki oğlum hərbidə idi. Telefonu evdə qaldığından zəngə yoldaşı cavab verdi. Titrək səslə dedi ki, Arifgili dünəndən aparıblar. Getməzdən əvvəl də yoldaşına deyirmiş ki, kimsəyə nəsə deməsin. Amma demişdi ki, anama, atama deyərsən, haqlarını halal etsinlər. Demişdi ki, sizi də Allaha əmanət edirəm. Bunu da yoldaşına deyib ki,  anidən qapı döyülər, açarsan, əlinə bayraq versələr, yıxılma. Getməzdən əvvəl ailəsini belə alışdırmışdı. Ayın 23-ü telefonla danışarkən dedi ki, ana, gəlib sizi görmək istəyirəm. Sabahı günü danışanda dedi ki, ana, gəlmək istəyirəm, amma xəstəliyə görə icazə vermirlər. 25-i yenə görüntülü danışdıq. Gördüm, qəribə baxışlarla baxır. Soruşdum ki, bala, nəsə narahatlığın var, dedi yox, elə-belə baxıram. İndi də o həsrətli görüntü gözümdən getmir. 

Nəşr edilib : 19.10.2024 20:00